Powiatowo - Miejska Biblioteka Publiczna w Żurominie

 

Z wizytacji w Żurominie dowiadujemy się o rzeczach doskonale nam znanych. Kiedy kościół został erygowany, jakie kościoły znajdują się w okolicach, z jakich materiałów został wykonany. Wiele jednak informacji to prawdziwe ciekawostki, dotyczące problemów, z jakimi borykali się ówcześni ksiądz przeor Jakub Bolesta i misjonarze. Otóż ówczesny kościół, jak wynika z protokołu wizytacyjnego, potrzebował reperacji dachu. Wokół kościoła był cmentarz, na którym tylko za pozwoleniem proboszcza z Lubowidza można było chować niektórych żurominian. Wielu mieszkańcom wyprawiano jednak pogrzeby na cmentarzu parafialnym, który mieścił się w Lubowidzu. Do przykościelnych budynków należał istniejący do dziś klasztor, przy którym reformaci mieli niewielki ogródek. Obok klasztoru stała stajnia, o której księga wizytacyjna wspomina, że „potrzebuje reperacji”. Przy stajni była „stodółka”

 Księga wspomina również o sprzętach, jakie były w posiadaniu ówczesnego kościoła, o ołtarzach, organach, obrazach, naczyniach. Ciekawostką z pewnością jest fakt, że w ówczesnym kościele nie było chrzcielnicy i nie było dzwonnicy przykościelnej, a dwa dzwony umieszczone były w kopule kościoła.

Archiwa wspominają o nabożeństwach, jakie odprawiano w naszym kościele. W dni zapustne, Zielone Świątki, a także w święta zakonu: na św. Piotra, św. Antoniego i św. Franciszka odprawiano nabożeństwa 40 – godzinne.

Przy kościele żuromińskim w klasztorze zamieszkiwali misjonarze oo. reformaci. Oprócz zwykłych obowiązków zakonników prowadzili oni również szkołę. Szkoła była wówczas budynkiem parterowym, który posiadał dwie izby. Nauczycielami w niej byli zakonnicy, którzy za swoją pracę żadnej pensji nie pobierali. Wówczas do szkoły tej uczęszczało 220 chłopców.

Był to rok 1817.